Rzadko spotykam ludzi, którzy mówią wprost i z serca, bez chowania się za rolami. To właśnie mnie pociąga – szczerość bez udawania, zainteresowanie bez gierek. Jeśli piszę, to dlatego, że chcę, a nie dlatego, że „tak trzeba”. Dlaczego uważasz, że szczerość jest teraz mniej ceniona niż kiedyś?
Rol yapmadan, doğrudan ve içten konuşan insanlarla nadiren karşılaşıyorum. Beni cezbeden de bu: yapmacıklıktan uzak dürüstlük, oyun oynamadan ilgi. Yazıyorsam, "doğru olan bu" diye değil, istediğim için yazıyorum. Sizce dürüstlük neden eskiden olduğu kadar değer görmüyor?